مرتضی قاسمی

   

يادمان باشد از امروز ، خطايي نکنيم

گر که در خويش شکستيم ، صدايي نکنيم

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست

گر شکستيم ، زغفلت من و مايي نکنيم

يادمان باشد اگر شاخه گلي راچيديم

وقت پرپر شدنش ، ساز و نوايي نکنيم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکنيم

مرتضی قاسمی...

کاش میشد هیچ کس تنها نبود
کاش میشد دیدنت رویا نبود
گفته بودی با تو می مانم ولی...
رفتی و گفتی ولی اینجا جا نبود
سالیان سال تنها مانده ام
شاید این رفتن سزای من نبود
من دعا کردم برای بازگشت
دست های تو ولی بالا نبود
باز هم گفتی که فردا میرسی
کاش روز دیدنت فردا نبود

مرتضی قاسمی...

 

ای چهره ی زیبای تو رشک بتان آذری                             هر چند وصفت می کنم در حسن از آن زیباتری

هرگز نیاید در نظر نقشی ز رویت خوبتر                          حوری ندانم ای پسر فرزند آدم یا پری؟

آفاق را گردیده ام مهر بتان ورزیده ام                                 بسیار خوبان دیده ام اما تو چیز دیگری

ای راحت و آرام جان با روی چون سرو روان                    زینسان مرو دامنکشان کارام جانم می بری

عزم تماشا کرده ای آهنگ صحرا کرده ایی                          جان ودل ما برده ای اینست رسم دلبری

عالم همه یغمای تو خلقی همه شیدای تو                            آن نرگس رعنای تو آورده کیش کافری

 خسرو غریبست و گدا افتاده در شهر شما                         باشد که از بهر خدا سوی غریبان بنگری

مرتضی قاسمی...

جانا به غریبستان چندین به چه می مانی؟؟؟؟		بازآ تو از این غربت تا چند پریشانی؟؟؟
صد نامه فرستادم .. !  صد راه نشان دادم....!		یا راه نمی دانی.. ! یا نامه نمی خوانی..... !
گر نامه نمی خوانی.... خود نامه.. تو را خواند		ور راه نمی دانی....در پنجه ی ره  دانی...
بازآ که در آن محبس قدر تو نداند کــــس		باسنگ دلان منشین چون گوهر این  کانی
ای ازدل وجان رسته دست ازدل وجان شسته		از دام جهان جسته  بازآ  که  ز بازانــی
هم آبی و ..هم جویی ... هم آب همی جویی		هم شیر و هم آهویی هم  بهتر از       ایشانی
چند است ز تو تا جان تو طرفه تری یا جان		آمیخته ای با جان ؟یا پرتو جانانــــــی
نور قمری در شب ......قند و شکری در لب		یا رب چه کسی یا رب اعجوبه ربـــانی
هر دم ز تو زیب و فر از ما دل و جان و سر		بازار چنین خوشتر خوش بدهی و بستانی
از عشق!تو جان بردن وز ما چو شکر مردن		زهر از کف تو خوردن سرچشمه حیوانی

دیوان شمس     

مرتضی قاسمی...

نیمه شب آواره و بی حس و حال...........درسرم سودای جامی بی زوال........پر سه ای آغاز کردم در خیال..... دل به یاد آورد روز بی شمار..............

از جدایی چند سالی می گذشت

چندسال از عمر رفت و بر نگشت

  دل به یاد آورد اول بار را...خاطرات اولین دیدار را... آن نظر بازی و آن اسرار را.... آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود

چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او......همنشین و هم زبان شد با من او.......خسته جان بودم ! چوجان شد با من او.......نا توان بودم ! توان شد با من او...........

دامنش شد خوابگاه خستگی

این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر........وای از آن عمری که با او شد به سر.........مست او بودم ز دنیا بی خبر......دم به دم این عشق می شد بیشتر............

آمد و در خلوتم دم ساز شد

                                                   گفتگو ها بین ما آغاز شد....

گفتمش، در عشق پا برجاست دل.....گر گشایی چشم دل زیباست دل.....گر تو زورق بان شوی ! دریاست دل................بی تواماشام بی فرداست دل.................

دل ز عشق روی تو حیران شده

در پی عشق تو سرگردان شده

گفت،گفت در عشقت وفادارم بدان......من تورا بس دوست می دارم بدان.......شوق وصلت را به سر دارم بدان.........چون تویی مخمور ! خمارم بدان.............

           با تو شادی می شود غم های من

              با تو زیبا می شود فردای من.......

گفتمش عشقت به دل افزون شده......دل ز جادوی رخت افسون شده.......جز تو هر یادی به دل مدفون شده...........عا لم از زیباییت مجنون شده...........

                                                   برلبم بگذاشت لب یعنی خموش........

                                                  طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود..............بهر کس جز او در این دل جا نبود...........دیده جز بر روی او بینا نبود...........همچو عشق من گل زیبا نبود..............

خوبی او شهره آفاق بود...............

در نجابت در نکویی ماه بود.............

روزگار،روزگار اما وفا با ما نداشت.....طاقت خوشبختی  ما را نداشت.....پیش پای عشق ما سنگی گذاشت..........بی گمان از مرگ ما پروا نداشت................

آخر این قصه هجران بود و بس

حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار مارا از جدایی غم نبود.............در غمش مجنون و عاشق کم نبود.............بر سر پیمان خود محکم نبود............سهم من از عشق جز ماتم نبود...........

با من دیوانه پیمان ساده بست........

ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست..........این خبر ناگاه پشتم را شکست...........آن کبوتر عاقبت از بند رست....................رفت و با دلدار دیگر عهد بست...............

با که گویم آنکه هم خون من است...

خصم جان و تشنه ی خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد.....این گدا مشمول آن رحمت نشد.....آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست

با چنین تقدیر بد تدبیر نیست.........

از غمش با دود و دم هم دم شدم...باده نوش غصه ی او من شدم...مست و مخمور و خراب از غم شدم.................ذره ذره آب گشتم کم شدم............

                                                             آخر آتش زد دل دیوانه را...

                                                            سوخت بی پروا پر پروانه را

  عشق من ، از من گذشتی خوش گذر... بعد از این حتی تو اسمم را نبر......خاطراتم را تو بیرون کن ز سر.................دیشب از کف رفت فردا را نگر...........

                                                        آخر این یکبار از من بشنو پند

                                                        بر من و بر روزگارم دل نبند...

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود....عشق دیرینم گسسته تار و پود...... گر چه آب رفته باز آمد به رود..................ماهی بیچاره اما مرده بود ...........                   

                                                           بعد از این هم آشیانت هر کس است 

                                                           باش با او یاد تو مارا بس است....!!!!

 

 

مرتضی قاسمی...