بی حوصله

نیمه شب آواره و بی حس و حال...........درسرم سودای جامی بی زوال........پر سه ای آغاز کردم در خیال..... دل به یاد آورد روز بی شمار..............

از جدایی چند سالی می گذشت

چندسال از عمر رفت و بر نگشت

  دل به یاد آورد اول بار را...خاطرات اولین دیدار را... آن نظر بازی و آن اسرار را.... آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود

چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او......همنشین و هم زبان شد با من او.......خسته جان بودم ! چوجان شد با من او.......نا توان بودم ! توان شد با من او...........

دامنش شد خوابگاه خستگی

این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر........وای از آن عمری که با او شد به سر.........مست او بودم ز دنیا بی خبر......دم به دم این عشق می شد بیشتر............

آمد و در خلوتم دم ساز شد

                                                   گفتگو ها بین ما آغاز شد....

گفتمش، در عشق پا برجاست دل.....گر گشایی چشم دل زیباست دل.....گر تو زورق بان شوی ! دریاست دل................بی تواماشام بی فرداست دل.................

دل ز عشق روی تو حیران شده

در پی عشق تو سرگردان شده

گفت،گفت در عشقت وفادارم بدان......من تورا بس دوست می دارم بدان.......شوق وصلت را به سر دارم بدان.........چون تویی مخمور ! خمارم بدان.............

           با تو شادی می شود غم های من

              با تو زیبا می شود فردای من.......

گفتمش عشقت به دل افزون شده......دل ز جادوی رخت افسون شده.......جز تو هر یادی به دل مدفون شده...........عا لم از زیباییت مجنون شده...........

                                                   برلبم بگذاشت لب یعنی خموش........

                                                  طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود..............بهر کس جز او در این دل جا نبود...........دیده جز بر روی او بینا نبود...........همچو عشق من گل زیبا نبود..............

خوبی او شهره آفاق بود...............

در نجابت در نکویی ماه بود.............

روزگار،روزگار اما وفا با ما نداشت.....طاقت خوشبختی  ما را نداشت.....پیش پای عشق ما سنگی گذاشت..........بی گمان از مرگ ما پروا نداشت................

آخر این قصه هجران بود و بس

حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار مارا از جدایی غم نبود.............در غمش مجنون و عاشق کم نبود.............بر سر پیمان خود محکم نبود............سهم من از عشق جز ماتم نبود...........

با من دیوانه پیمان ساده بست........

ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست..........این خبر ناگاه پشتم را شکست...........آن کبوتر عاقبت از بند رست....................رفت و با دلدار دیگر عهد بست...............

با که گویم آنکه هم خون من است...

خصم جان و تشنه ی خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد.....این گدا مشمول آن رحمت نشد.....آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست

با چنین تقدیر بد تدبیر نیست.........

از غمش با دود و دم هم دم شدم...باده نوش غصه ی او من شدم...مست و مخمور و خراب از غم شدم.................ذره ذره آب گشتم کم شدم............

                                                             آخر آتش زد دل دیوانه را...

                                                            سوخت بی پروا پر پروانه را

  عشق من ، از من گذشتی خوش گذر... بعد از این حتی تو اسمم را نبر......خاطراتم را تو بیرون کن ز سر.................دیشب از کف رفت فردا را نگر...........

                                                        آخر این یکبار از من بشنو پند

                                                        بر من و بر روزگارم دل نبند...

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود....عشق دیرینم گسسته تار و پود...... گر چه آب رفته باز آمد به رود..................ماهی بیچاره اما مرده بود ...........                   

                                                           بعد از این هم آشیانت هر کس است 

                                                           باش با او یاد تو مارا بس است....!!!!

 

 

مرتضی قاسمی...