شمس تبریزی

جانا به غریبستان چندین به چه می مانی؟؟؟؟

بازآ تو از این غربت تا چند پریشانی؟؟؟

صد نامه فرستادم .. !  صد راه نشان دادم....!

یا راه نمی دانی.. ! یا نامه نمی خوانی..... !

گر نامه نمی خوانی.... خود نامه.. تو را خواند

ور راه نمی دانی....در پنجه ی ره  دانی...

بازآ که در آن محبس قدر تو نداند کــــس

باسنگ دلان منشین چون گوهر این  کانی

ای ازدل وجان رسته دست ازدل وجان شسته

از دام جهان جسته  بازآ  که  ز بازانــی

هم آبی و ..هم جویی ... هم آب همی جویی

هم شیر و هم آهویی هم  بهتر از       ایشانی

چند است ز تو تا جان تو طرفه تری یا جان

آمیخته ای با جان ؟یا پرتو جانانــــــی

نور قمری در شب ......قند و شکری در لب

یا رب چه کسی یا رب اعجوبه ربـــانی

هر دم ز تو زیب و فر از ما دل و جان و سر

بازار چنین خوشتر خوش بدهی و بستانی

از عشق!تو جان بردن وز ما چو شکر مردن  

زهر از کف تو خوردن سرچشمه حیوانی